• THINAGAREN SANGGAREN
• 16 Jul, 2026

நிழலின் கையொப்பம்

கலை உலகம் அவரை ஒரு ஓவியர் என்று அல்ல, “கனவுகளை விலைக்கு மாற்றும் மனிதன்” என்று அழைத்தது. அவரது ஓவியங்கள் காட்சிக்கு வந்த நிமிடத்திலேயே கோடிக்கணக்கில் விலை பேசப்பட்டு, கலை உலகில் ஒரு உயிரோட்டமான புராணமாகவே  மாறியிருந்தார் ரமேஷ். ஆனால் அந்த புகழின் பிரகாசத்திற்குப் பின்னால், யாருக்கும் தெரியாத ஒரு மர்மம் மட்டும் அவரை ஒவ்வொரு இரவும் மெதுவாகச்  சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது.

கடந்த மூன்று மாதங்களாக, ஒவ்வொரு காலையிலும் அவரது 'ஸ்டுடியோவில்' ஒரு புதிய ஓவியம் தோன்றியது.  அதை யார் வரைந்தது என்று அவருக்குத் தெரியாது. முதலில் அவர் அதை ஒரு வேடிக்கையாக நினைத்தார். பிறகு பாதுகாப்பு கேமராக்களைப்  பொருத்தினார். அடுத்த நாள் மீண்டும் ஒரு புதிய ஓவியம் ; கேமராவைப் பார்த்தார். இரவு 12 மணிக்குப் பிறகு வீடியோ திடீரென நின்றுவிட்டது. காலை 4 மணிக்கு மீண்டும் இயங்கியது. அந்த நான்கு மணி நேரத்தில் என்ன நடந்தது என்பது பதிவாகவில்லை. இது தொடர்ந்து நடந்தது. ஒவ்வொரு ஓவியமும் அற்புதமாக இருந்தது. உண்மையில், அவை ரமேஷின் சொந்த படைப்புகளை விட சிறந்தவை. ஆனால் ஒரு விஷயம் அவரை பயமுறுத்தியது. ஒவ்வொரு ஓவியத்தின் கீழும் ஒரே கையொப்பம். "நிழல்" ஒரு நாள், அவரது நண்பரும் கலை விமர்சகருமான சரவணன் வந்தார். புதிய ஓவியத்தைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

"இதை நீ வரைந்தியா?" என்றார் சரவணன், "இல்ல." என ரமேஷ் பதிலளித்தார். "பொய் சொல்லாதே." என்று சரவணன் மீண்டும் கேட்க, "உண்மையா சொல்றேன்." என்றார் ரமேஷ் சரவணன்  சிரித்தார். "இது உன் வாழ்க்கையிலேயே சிறந்த படைப்பு." என்று சரவணன் பாராட்டும் பொழுது ரமேஷ் அமைதியாக இருந்தார்.

அந்த ஓவியத்தில் ஒரு சிறுவன் நின்றிருந்தான். அவன் முகம் சோகமாக இருந்தது.பின்னால் ஓர் எரியும் வீடு. அந்த காட்சி ரமேஷிற்கு ஏதோ பரிச்சயமாகத் தோன்றியது. ஆனால் ஏன் என்று புரியவில்லை. அடுத்த வாரம். மீண்டும் ஒரு ஓவியம்.இந்த முறை ஒரு பெண். அவள் அழுதுக்  கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் நேராக ரமேஷைப் பார்த்தன. அந்த கண்களில் குற்றச்சாட்டு இருந்தது. அந்த இரவு ரமேஷால் தூங்க முடியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அந்த முகம் மனதில் தோன்றியது.எங்கோ பார்த்தது போல. ஆனால் நினைவுக்கு வரவில்லை.நாட்கள் சென்றன.ஓவியங்கள் அதிகரித்தன. ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதையைச் சொன்னது.

ஒரு சிறுவன்.
ஒரு பெண்.
ஓர் எரியும் வீடு.
ஒரு கார் விபத்து.
ஓர் இருண்ட சாலை.
இவை அனைத்துக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருப்பது போலத் தோன்றியது.

ஒரு மாலை, ரமேஷ் தனது பழையப்  பொருட்களைச்  சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு செய்தித்தாள் துண்டு கீழே விழுந்தது. அது பத்து வருடங்கள் பழையது. அதில் ஒரு செய்தி. "புகழ்பெற்ற தொழிலதிபரின் குடும்பம் தீ விபத்தில் பலி." அருகில் ஒரு புகைப்படம். ரமேஷின் இதயம் ஒரு நொடி நின்றது. புகைப்படத்தில் இருந்த சிறுவன்... அவரது ஓவியத்தில் இருந்த அதே சிறுவன். அவர் பதற்றமடைந்தார். அந்த இரவு பழைய மருத்துவ பதிவுகளைத்  தேட ஆரம்பித்தார். ஒரு கோப்பில் அவர் எதிர்பாராத ஒன்றைக் கண்டார். அது ஒரு மனநல மருத்துவ அறிக்கை. நோயாளியின் பெயர்  ரமேஷ். அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். தான் இதுவரை இந்த அறிக்கையைப் பார்த்ததே இல்லை என்று அவர் யோசித்தார். "கடுமையான மன உளைச்சல் காரணமாக நினைவிழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது , பத்து வருடங்களுக்கு முன் நடந்த தீ விபத்து தொடர்பான நினைவுகள் மூளையால் ஒடுக்கப்பட்டுள்ளன. "என அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது .ரமேஷின் கைகள் நடுங்கின. அடுத்த நாள். அவர் அந்த விபத்து நடந்த இடத்திற்குச் சென்றார். இப்போது அங்கே ஒரு காலி நிலம் மட்டுமே இருந்தது. அருகிலிருந்த முதியவரிடம் கேட்டார்.  "இங்கே என்ன நடந்தது?"  முதியவர் சோகமாக "பத்து வருடத்துக்கு முன்னாடி ஒரு குடும்பம் இங்கே எரிஞ்சு செத்துப் போச்சு." என்றார்.  "யாராவது உயிர் தப்பினாங்களா?"  என்று ரமேஷ் கேட்க முதியவர் அவரை உற்றுப் பார்த்து. "ஒரு பையன் மட்டும்." என்றார். ரமேஷின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. "அவன் பெயர் ரமேஷ்னு நினைக்கிறேன், " என்று முதியவர் யோசித்தப்படி கூறினார்.

திடீரென நினைவுகள் திரும்ப ஆரம்பித்தன.
எரியும் வீடு.
அம்மாவின் அலறல்.
அப்பாவின் குரல்.
புகை.
பயம்.
பிறகு... ஒரு உண்மை. அந்த தீ விபத்து விபத்து அல்ல. அதை ஏற்படுத்தியது அவர்தான். அன்று இரவு சிறுவனாக இருந்த ரமேஷ் கோபத்தில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியைத் தள்ளிவிட்டான். அது திரையில் தீப்பிடிக்க வைத்தது. சிறிய குறும்பு என்று நினைத்தான். ஆனால் சில நிமிடங்களில் வீடு முழுவதும் எரிந்தது. அவரது பெற்றோர் உள்ளே சிக்கிக் கொண்டனர். அவர் மட்டும் உயிர் தப்பினார். அந்த குற்ற உணர்வை தாங்க முடியாமல் அவரது மனம் அந்த நினைவுகளைப் பூட்டி வைத்துவிட்டது. அந்த இரவு ஸ்டுடியோவிற்குத் திரும்பிய ரமேஷ் கண்ணீர் விட்டார். அப்போது அவரது பார்வை கடைசி ஓவியத்தின் மீது விழுந்தது. அதில் ஒரு சிறுவன் கண்ணாடி முன் நின்றிருந்தான். கண்ணாடியில் தெரிந்த முகம் மட்டும் பெரியவருடையது.
அது ரமேஷின் முகம். கீழே வழக்கம்போல கையொப்பம். “நிழல்” அந்த நொடி உண்மை புரிந்தது. “நிழல்” என்ற ஓவியர் வேறு யாருமில்லை அவரே. மூன்று மாதங்களாக இரவு நேரங்களில் அவர் தூக்கத்தில் எழுந்து ஓவியங்களை வரைந்திருந்தார்.அவரது ஒடுக்கப்பட்ட நினைவுகள் கைகளின் வழியாக வெளியே வந்திருந்தன. அவரது மனத்தின் இருண்ட பகுதி…  அவரது “நிழல்”… உண்மையை அவருக்கே சொல்ல முயன்றிருந்தது.

மறுநாள் காலை, ரமேஷ் நீண்ட நேரம் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த முகம் வெளியில் இருக்கும் முகம் போல இருந்தாலும், கண்களில் ஒரு வலி இருந்தது. அது வெறும் உருவம் அல்ல… அவர் மறைத்திருந்த வாழ்க்கையின் சிதறியத்  துண்டுகள் ஒன்றாக சேர்ந்து உருவான ஒரு குரல் போல இருந்தது. அவர் ஸ்டுடியோ முழுவதும் நடந்தார். சுவர்களில் தொங்கியிருந்தப்  பழைய ஓவியங்கள் எல்லாம் இன்று வேறுபட்ட அர்த்தம் கொடுத்தன. ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு சின்ன மறைவு… ஒரு சின்ன குறை… அது “நிழல்” தொடங்கியதற்கான ஆரம்பம் போல இருந்தது. “நான் இதை வெற்றிக்காக வரைந்தேனா? அல்லது நான் என்னை மறக்கவே வரைந்தேனா?” என்று ரமேஷ் நினைத்தார் அன்று அவர் முதல் முறையாகத்  தன்னையே பயத்துடன் பார்த்தார். அவர் தூங்கவில்லை. ஆனால் அந்த இரவு நீளமாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் காலை, ஸ்டுடியோ கதவு மெதுவாகத்  திறந்தது. காற்று  உள்ளே ஒரு அமைதியைக்  கொண்டு வந்தது போல இருந்தது. ரமேஷ் வெள்ளை 'கேன்வாஸ்' ஒன்றை எடுத்தார். அதற்கு முன் நிறைய நிறங்கள் இருந்தன. ஆனால் அவர் எந்த நிறத்தையும் தேர்வு செய்யவில்லை. மெதுவாகத்  தூரிகையை எடுத்தார். இந்த முறை கை நடுங்கவில்லை. மனம் கூட எதிர்க்கவில்லை. முதல் கோடு விழுந்தது. ஆனால் அது ஒரு ஓவியம் அல்ல… அது ஒரு விடைபெறல் போல இருந்தது. அவர் நேரம் எடுத்துக்கொண்டார். ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு பழைய நினைவு கரைந்தது. ஒவ்வொரு நிறத்திலும் ஒரு மறைக்கப்பட்ட காயம் வெளியே வந்தது. அவர் “நிழலை” அழிக்கவில்லை… அதை ஏற்றுக்கொண்டார். ஓவியம் முடிந்ததும், அவர் ஒரு நிமிடம் அமைதியாக நின்றார். பிறகு தூரிகையை கீழே வைத்தார். கையொப்பம் எழுத நேரம் வந்தது. ஆனால் இந்த முறை கை பேனா நோக்கி செல்லவில்லை. 'கேன்வாஸின்' கீழ், மெதுவாக ஒரு வார்த்தை மட்டும் எழுதப்பட்டது.  “மன்னிப்பு.”

அது யாருக்காக என்று அவர் சொல்லவில்லை. அவருக்காகவா… அல்லது “நிழலுக்காகவா”… அல்லது இருவருக்கிடையேயான மௌனத்திற்காகவா… யாருக்கும் தெளிவில்லை.அந்த வார்த்தைச்  சொல்லப்பட்ட பின்பு ஸ்டுடியோவில் ஒரு விசித்திரமான அமைதி பரவியது. அது வெறுமை அல்ல… அதற்கு முன் இருந்த பதற்றமும் இல்லை. அது ஒரு முடிவின் அமைதி போல இருந்தது. பல வருடங்களாக ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஓவியம் திடீரென நிறுத்தப்பட்டதைப் போல, நேரமே சற்று நின்றுவிட்டது.

ரமேஷ் மெதுவாக கேன்வாஸை மீண்டும் பார்த்தார். “மன்னிப்பு” என்ற அந்த ஒரு வார்த்தை, சாதாரண எழுத்தாக இல்லை. அது அவருடைய மனதில் இருந்த எல்லா சிதறல்களையும் ஒன்றாக தைத்த ஒரு நூல் போல இருந்தது. கடந்த மூன்று மாதங்கள் மட்டும் அல்ல… கடந்த பல வருடங்களாக அவர் தன்னையே ஒதுக்கியிருந்த தருணங்கள், அவமானங்கள், வெற்றியின் பின்னால் மறைந்திருந்த தனிமை—அவை எல்லாம் அந்த வார்த்தைக்குள் அடங்கியிருந்தன.

அவர் மெதுவாக தூரிகையை கீழே வைத்தார். கை இன்னும் நடுங்கவில்லை. ஆனால் அந்த நடுக்கம் இப்போது உள்ளுக்குள் இல்லை… அது வெளியில் விடப்பட்டுவிட்டது போல இருந்தது. ஜன்னலுக்கு அருகே சென்றார். வெளியே காலை வெளிச்சம் மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. சூரியன் புதிதாக எழுந்தது போல இருந்தாலும், அது அவருக்குள் ஏதோ ஒன்றை பழையதாக மாற்றியது. காற்று ;ஸ்டுடியோவுக்குள்’  நுழைந்தது. சுவற்றில் தொங்கியிருந்த ஓவியங்கள் மெதுவாக அசைந்தன. ஒவ்வொன்றும் அவரை பார்த்தது போல இருந்தது. அந்த நொடி அவர் புரிந்துகொண்டார்—“நிழல்” ஒரு வெளி மனிதன் அல்ல. அது எப்போதும் அவருக்குள் இருந்த ஒரு குரல். அவர் ஒதுக்கிய உணர்வுகள், பேச முடியாத நினைவுகள், சொல்ல முடியாத பயங்கள்… அவை எல்லாம் உருவம் பெற்று ஓவியமாக மாறியிருந்தன.

அவர் மெதுவாக சிரித்தார். அது வெற்றியின் சிரிப்பு அல்ல… விடுதலையின் சிரிப்பு. அவர் மீண்டும் பேசினார், இந்த முறை குரல் இன்னும் தெளிவாக இருந்தது. “இனி நான் ஓட மாட்டேன்.” அந்த ஒரு வாக்கியம் ;ஸ்டுடியோ’ முழுவதையும் மாற்றியது போல இருந்தது. ஓடுதல் நிறுத்தப்பட்டது. மறைவு முடிந்தது. பயம் சற்று பின்னால் நகர்ந்தது. அவர் ‘கேன்வாஸை’ மீண்டும் பார்த்தார். இந்த முறை அது ஒரு ஓவியம் மட்டும் அல்ல அது ஒரு தொடக்கம். வெளியில் நகரம் விழித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் உள்ளே, ரமேஷ் முதல் முறையாகத் தன்னை சந்தித்தார். அந்த சந்திப்பில் எந்த போரும் இல்லை. எந்த ஓட்டமும் இல்லை. ஒரே ஒரு உண்மை மட்டும் இருந்தது. அவர் இனி தன்னிடமிருந்து மறைய வேண்டியதில்லை.

பெயர் : நிஷாந்தி த/பெ பழனி
மின்னஞ்சல் : [email protected] 
விரிவுரையாளர் : இணைப்பேராசிரியர் முனைவர் முனீஸ்வரன் குமார்